چگونه نتایج واقعی، استنتاج‌ها و پیشنهادات گام بعدی را تشخیص دهیم؟
پاسخ‌ها را با شواهد بررسی کنید تا از در نظر گرفتن برنامه‌ها به عنوان تکمیل شده اجتناب کنید.
ابتدا شواهد را برای هر نتیجه‌گیری پیدا کنید
هنگام خواندن یک پاسخ، می‌توانید محتوا را به سه دسته تقسیم کنید: حقایق یا خروجی‌های واقعی از ابزارهایی که ارائه کرده‌اید، توضیحات مبتنی بر آن حقایق، و پیشنهادات که هنوز اجرا نشده‌اند. به عنوان مثال، یک مثال دستور فقط یک روش گام بعدی است؛ تنها پس از ظاهر شدن خروجی اجرای مربوطه می‌توان در مورد آنچه که برگردانده است بحث کرد. این نوع بررسی به شما کمک می‌کند تا اظهارات بیش از حد مطمئن را به سرعت شناسایی کنید.
وضعیت را به وضوح در پاسخ مشخص کنید
می‌توانید درخواست کنید: «لطفاً حقایق مشاهده شده، علل استنباط شده و موارد در انتظار تأیید را به طور جداگانه فهرست کنید و برای هر کدام شواهد ارائه دهید.» برای نتایج مهم، بیشتر درخواست گزارش‌ها، فایل‌ها یا مکان‌های منبع مربوطه را بخواهید. اگر یک بررسی ناموفق بود، دلیل شکست را حفظ کنید و آن را به عنوان موفقیت در خلاصه حذف نکنید.
- نتیجه‌گیری که بیشترین تأثیر را بر تصمیم دارد انتخاب کنید.
- ورودی اصلی یا نتیجه ابزار را که از آن پشتیبانی می‌کند، شناسایی کنید.
- برای قضاوت‌های فاقد پشتیبانی، توضیح عدم قطعیت را الزامی کنید.
مراحل بعدی را به اقدامات قابل تأیید محدود کنید
اگر چندین علت احتمالی وجود دارد، به جای ایجاد تغییرات در مقیاس بزرگ به طور همزمان، حداقل بررسی که می‌تواند آن‌ها را متمایز کند را بخواهید. پس از تکمیل بررسی، نتایج واقعی را برای قضاوت مداوم به همان وظیفه بازگردانید. خروجی ابزار لزوماً به این معنی نیست که کل هدف تکمیل شده است؛ شما همچنین باید ببینید که آیا خروجی به سؤال پاسخ می‌دهد و آیا محیط فعلی و شرایط آزمون قابل اجرا هستند. هنگامی که مواد متناقض ظاهر می‌شوند، ابتدا تفاوت‌ها را حفظ کنید و سپس دلایل احتمالی را توضیح دهید.