چگونه تعیین کنیم که یک پاسخ حقیقت است، حدس و گمان است یا پیشنهادی که منتظر تأیید است
نتایج را با منابع، خروجی‌ها و شرایط قابل تأیید تطبیق دهید.
اول، درخواست تمایز سطوح اطمینان
شما می‌توانید درخواست کنید که پاسخ‌ها به دسته‌های «تأیید شده، حدس و گمان منطقی، یا اطلاعات در انتظار» طبقه‌بندی شوند. صرف اینکه یک توضیح روان به نظر می‌رسد به این معنی نیست که منبع وجود دارد یا عملیات موفقیت‌آمیز بوده است؛ به خصوص برای یافته‌های امنیتی، رفتار نرم‌افزار و تفاوت‌های نسخه‌ها، شواهد خاص باید مطابقت داشته باشند.
بررسی کنید که آیا مدل دستوراتی را که پیشنهاد می‌کند اجرا شوند، طوری نوشته است که گویی قبلاً اجرا شده‌اند، یا خلاصه‌های جستجو را طوری ارائه کرده است که گویی صفحات کاملاً تأیید شده بوده‌اند.
هر مرحله را گام به گام تأیید کنید
هنگام تأیید، با نتایجی شروع کنید که بیشترین تأثیر را بر نتیجه دارند؛ لازم نیست که شدت بررسی یکسانی را برای هر گزاره پس‌زمینه اعمال کنید.
هنگام مواجهه با چندین توضیح متناقض، می‌توانید درخواست کنید که شرایط مورد نیاز هر کدام فهرست شوند، سپس یک بررسی حداقل برای تمایز آنها طراحی کنید. نتایجی که به این ترتیب به دست می‌آیند، ردیابی آسان‌تر هستند و از پذیرش یک گزاره به عنوان تأیید شده صرفاً به دلیل مطابقت بهتر با انتظارات جلوگیری می‌کنند.
- بررسی کنید که آیا استنادات به صفحات واقعاً مرتبط اشاره می‌کنند.
- با وضعیت‌ها، پیام‌های خطا و فایل‌های نتیجه در خروجی ابزار مقایسه کنید.
- درخواست شفاف‌سازی نسخه‌های قابل اجرا، محیط‌ها و پیش‌نیازها را بدهید.
- در صورت کمبود شواهد، نتیجه را به جای ساختن منابع ناموجود، به عنوان در انتظار تأیید علامت‌گذاری کنید.
چگونه در صورت یافتن خطاها اقدام کنیم
مکان خطا و شواهد واقعی را مشخص کنید و درخواست اصلاح نتایج تحت تأثیر و مراحل بعدی را بدهید. فقط یک جمله را جایگزین نکنید بلکه به استفاده از فرض نادرست ادامه دهید. اگر محیط قابل دسترسی نیست یا ابزار با شکست مواجه می‌شود، می‌توانید درخواست کنید که بررسی‌هایی را که خودتان می‌توانید انجام دهید، انجام دهید و به وضوح مشخص کنید که تأیید ناقص است. گزارش نهایی باید مکان‌های شواهد را برای تسهیل بررسی‌های مجدد در آینده حفظ کند.