تفاوت بین اجرای پس‌زمینه و وظایف طولانی معمولی چیست؟
فرایندهای پس‌زمینه لزوماً یک جلسه ترمینال برای تعامل مداوم ارائه نمی‌دهند.
پس‌زمینه برای وظایفی مناسب است که به وضوح نیازی به تعامل مداوم ندارند
ابزارهای ترمینال می‌توانند دستورات قابل اجرا را به عنوان فرایندهای پس‌زمینه جدا شده شروع کنند. آنها معمولاً اطلاعات فرایند را برمی‌گردانند اما معادل جلسات تعاملی نیستند که در آنها می‌توانید به طور مکرر ورودی دهید و منتظر بمانید؛ شناسه فرایند را نمی‌توان به عنوان شناسه جلسه استفاده کرد.
اگر نیاز به مشاهده مداوم خروجی و وضعیت تکمیل دارید، Agent باید از روش اجرایی استفاده کند که امکان پیگیری مداوم را فراهم کند.
ابتدا در مورد نحوه تعیین تکمیل توافق کنید
قبل از شروع کار پس‌زمینه، مشخص کنید که خروجی کجا ذخیره می‌شود و چگونه تکمیل را بررسی کنید؛ در غیر این صورت، صرف گفتن «شروع شد» موفقیت وظیفه را اثبات نمی‌کند.
قبل از شروع وظیفه پس‌زمینه، می‌توانید از عامل بخواهید که مکان خروجی را مشخص کند، چگونه بررسی کنید که آیا هنوز در حال اجرا است و چگونه فرایند فعلی را متوقف کنید. هنگام بازگشت بعدی، این اطلاعات را با وضعیت واقعی تطبیق دهید؛ اعتبار فعلی را صرفاً بر اساس شناسه فرایند بازگشتی قبلی قضاوت نکنید.
- تأیید کنید که آیا اجرای پس‌زمینه واقعاً ضروری است.
- بگذارید برنامه نتایج مهم را به صورت فایل ذخیره کند.
- بعداً وضعیت فرایند و یکپارچگی فایل را بررسی کنید.
- گزارش‌ها یا پیوست‌های نتایج را فقط پس از تأیید تکمیل تحویل دهید.
محدودیت‌های توقف و تحویل
فایل‌های ناقص را در حالی که پس‌زمینه هنوز در حال نوشتن است به عنوان نتایج نهایی دانلود نکنید؛ تحویل فایل ممکن است در صورت تشخیص نوشتن به طور موقت مسدود شود. هنگامی که توقف لازم است، تأیید کنید که فرایند توقف با وظیفه فعلی مطابقت دارد تا از تأثیرگذاری بر کارهای دیگر جلوگیری شود. تازه‌سازی صفحه یا تکمیل پاسخ مدل نباید به عنوان مدرکی مبنی بر توقف همه فرایندهای پس‌زمینه در نظر گرفته شود؛ قبل از ادامه، وضعیت واقعی را تأیید کنید.