چگونه حالت مجوز Agent را انتخاب کنیم؟
بر اساس محیط وظیفه و خطرات عملیاتی تصمیم بگیرید که کدام اقدامات نیاز به تأیید دارند.
سه گزینه با معانی متفاوت
انتخاب مجوز در ناحیه ورودی، درخواست تأیید، بررسی خودکار و دسترسی کامل را ارائه می‌دهد. درخواست تأیید منتظر تأیید دستورات و اصلاحات فایل مربوطه می‌ماند؛ بررسی خودکار اقدامات را در صورت موجود بودن پیش‌غربالگری می‌کند؛ دسترسی کامل به دستورات و ویرایش‌های مربوطه بدون پرسیدن مورد به مورد اجازه می‌دهد.
بررسی خودکار توسط در دسترس بودن فعلی کنترل می‌شود و لزوماً برای هر حساب قابل مشاهده نیست.
از نیازهای وظیفه شروع کنید
هنگام استفاده از یک محیط ناآشنا برای اولین بار، آماده‌سازی برای اصلاح فایل‌های مهم، یا نیاز به بررسی اقدامات مورد به مورد، اولویت را به استفاده از درخواست تأیید بدهید. پس از آشنایی با هدف و پذیرش دامنه اجرای مربوطه، تصمیم بگیرید که آیا تنظیم کنید.
به عنوان مثال، اگر فقط می‌خواهید دایرکتوری‌ها را مشاهده کرده و کد را تجزیه و تحلیل کنید، می‌توانید ابتدا فقط خواندنی را به صراحت نگه دارید، سپس هنگام یافتن مکان‌هایی که نیاز به اصلاح دارند، تصمیم بگیرید. گزینه‌های مجوز نحوه تأیید اقدامات را تعیین می‌کنند؛ توضیحات وظیفه آنچه را که می‌خواهید انجام دهید روشن می‌کند. نوشتن واضح هر دو، وقفه‌های غیرضروری را کاهش می‌دهد.
- تأیید کنید که کدام رایانه یا محیط ابری در حال حاضر انتخاب شده است.
- حالت مجوز مناسب برای وظیفه فعلی را انتخاب کنید.
- هدف، عملیات و دلیل را در کارت تأیید بررسی کنید.
- هنگامی که دامنه وظیفه تغییر می‌کند، مجوزها را مجدداً بررسی کنید.
مجوزها محیط ایزوله را تغییر نمی‌دهند
دسترسی کامل به معنای کسب مجوزهایی که سیستم عامل در اصل اعطا نمی‌کند نیست، و درخواست تأیید، رایانه محلی را به یک کانتینر ایزوله تبدیل نمی‌کند. دستورات محلی همچنان از مجوزهای کاربر برنامه ای که اتصال را شروع کرده است استفاده می‌کنند. هیچ حالتی ایمنی عملیاتی مطلق را تضمین نمی‌کند؛ فایل‌های مهم باید ابتدا پشتیبان‌های قابل بازیابی داشته باشند. قضاوت‌ها باید بر اساس اقدامات و محیط واقعی باشد.