تفاوت بین اجرای پس‌زمینه و وظایف طولانی معمولی چیست؟
فرآیندهای پس‌زمینه لزوماً یک جلسه ترمینال برای تعامل مداوم ارائه نمی‌دهند.
پس‌زمینه برای وظایفی مناسب است که به وضوح نیازی به تعامل مداوم ندارند
ابزارهای ترمینال می‌توانند دستورات قابل اجرا را به عنوان فرآیندهای پس‌زمینه جدا شده شروع کنند. آنها معمولاً اطلاعات فرآیند را برمی‌گردانند اما معادل جلسات تعاملی نیستند که در آنها می‌توانید به طور مکرر ورودی وارد کرده و منتظر بمانید؛ شناسه فرآیند را نمی‌توان به عنوان شناسه جلسه استفاده کرد.
اگر نیاز به مشاهده مداوم خروجی و وضعیت تکمیل دارید، Agent باید از روش اجرایی استفاده کند که امکان پیگیری مداوم را فراهم کند.
ابتدا در مورد نحوه تعیین تکمیل توافق کنید
قبل از شروع کار پس‌زمینه، مشخص کنید که خروجی در کجا ذخیره می‌شود و چگونه تکمیل را بررسی کنید؛ در غیر این صورت، صرف گفتن «شروع شد» موفقیت وظیفه را اثبات نمی‌کند.
قبل از شروع وظیفه پس‌زمینه، می‌توانید از عامل بخواهید که مکان خروجی، نحوه بررسی اینکه آیا هنوز در حال اجرا است و نحوه توقف فرآیند فعلی را مشخص کند. هنگام بازگشت بعدی، این اطلاعات را با وضعیت واقعی تطبیق دهید؛ اعتبار فعلی را صرفاً بر اساس شناسه فرآیند بازگشتی قبلی قضاوت نکنید.
- تأیید کنید که آیا اجرای پس‌زمینه واقعاً ضروری است.
- از برنامه بخواهید نتایج مهم را به عنوان فایل ذخیره کند.
- بعداً وضعیت فرآیند و یکپارچگی فایل را بررسی کنید.
- گزارش‌ها یا پیوست‌های نتایج را فقط پس از تأیید تکمیل تحویل دهید.
محدودیت‌های توقف و تحویل
فایل‌های ناقص را در حالی که پس‌زمینه هنوز در حال نوشتن است به عنوان نتایج نهایی دانلود نکنید؛ تحویل فایل ممکن است در صورت شناسایی نوشتن به طور موقت مسدود شود. هنگام نیاز به توقف، تأیید کنید که فرآیند توقف با وظیفه فعلی مطابقت دارد تا از تأثیرگذاری بر کارهای دیگر جلوگیری شود. تازه‌سازی صفحه یا تکمیل پاسخ مدل نباید به عنوان مدرکی مبنی بر توقف همه فرآیندهای پس‌زمینه تلقی شود؛ قبل از ادامه، وضعیت واقعی را تأیید کنید.