آیا عامل‌ها می‌توانند کار را به زیروظایف محول کنند؟
هنگامی که قابلیت در دسترس است، از زیروظایف با مرزهای مشخص برای رسیدگی به مسائل مستقل به صورت موازی استفاده کنید.
بستگی به در دسترس بودن قابلیت فعلی دارد
کد از عامل‌ها پشتیبانی می‌کند که کار را با مرزهای مشخص به زیروظایف محول کنند، اما این قابلیت توسط در دسترس بودن قابلیت جلسه فعلی کنترل می‌شود و تضمین نمی‌شود که برای هر حساب و وظیفه‌ای باز باشد. اگر هیچ ورودی یا فعالیتی برای زیروظیفه ظاهر نشد، نباید مستقیماً به عنوان نقص محصول قضاوت شود.
زیروظایف همچنین مشمول محدودیت‌هایی در تعداد، مجوزها و استفاده هستند و نباید به عنوان کار مدل نامحدود رایگان تلقی شوند.
کار مناسب برای تقسیم
بررسی‌های مواد مستقل از هم، تأیید از دیدگاه‌های مختلف، یا بازتولیدهای با دامنه مشخص برای رسیدگی جداگانه مناسب‌تر هستند. کاری که برای شروع به نتایج مرحله قبلی نیاز دارد، به طور کلی باید به صورت متوالی پیش برود.
به عنوان مثال، هنگام جدا کردن تأیید داده‌ها و بررسی نتایج، وظیفه بررسی می‌تواند به طور مستقل بر اساس مواد اصلی و بدون اطلاع قبلی از نتیجه مورد انتظار بررسی کند. ارزش تفویض اختیار در تقسیم کار واضح و خروجی قابل ردیابی است، نه صرفاً افزایش تعداد وظایف همزمان.
- اهداف، ورودی‌ها و معیارهای تکمیل را برای هر زیروظیفه به وضوح بنویسید.
- از اینکه چندین زیروظیفه به طور همزمان یک محتوا را تغییر دهند، خودداری کنید.
- به وظیفه اصلی اجازه دهید کارهایی را که به نتایج زیروظیفه وابسته نیستند، ادامه دهد.
- در نهایت، نتایج را ادغام کرده و تداخل‌ها را بررسی کنید.
مجوزها از طریق تفویض اختیار گسترش نمی‌یابند
زیروظایف مرزهای مجوز مربوطه را به ارث می‌برند؛ عملیات حساس همچنان باید طبق همان قوانین رسیدگی شوند؛ زیروظایف نمی‌توانند وظایف تودرتوی بیشتری را به طور نامحدود ایجاد کنند. برخی قابلیت‌ها را نمی‌توان مستقیماً تفویض کرد؛ وظیفه اصلی باید ابتدا اطلاعات لازم را به دست آورد و سپس مواد محدود شده را ارائه دهد. شما باید نتایج را بر اساس شواهد نهایی ارزیابی کنید، نه اینکه چندین عامل که یک گزاره مشابه را تولید می‌کنند به عنوان تضمین تأیید مستقل تلقی شوند.