چگونه نتایج واقعی، استنتاج‌ها و پیشنهادات مراحل بعدی را تشخیص دهیم؟
پاسخ‌ها را با شواهد بررسی کنید تا از رفتار برنامه‌ها به عنوان موارد تکمیل شده جلوگیری کنید.
ابتدا برای هر نتیجه‌گیری شواهد پیدا کنید
هنگام خواندن یک پاسخ، می‌توانید محتوا را به سه دسته تقسیم کنید: حقایق یا خروجی‌های واقعی از ابزارهایی که ارائه کرده‌اید، توضیحات مبتنی بر آن حقایق، و پیشنهادات که هنوز اجرا نشده‌اند. به عنوان مثال، یک مثال دستور فقط یک روش مرحله بعدی است؛ فقط پس از ظاهر شدن خروجی اجرای مربوطه می‌توانید در مورد آنچه که برگردانده است بحث کنید. این نوع بررسی به شما کمک می‌کند تا اظهارات بیش از حد مطمئن را به سرعت شناسایی کنید.
وضعیت را به وضوح در پاسخ مشخص کنید
شما می‌توانید درخواست کنید، "لطفاً حقایق مشاهده شده، علل استنباط شده و موارد در انتظار تأیید را به طور جداگانه فهرست کنید و برای هر کدام شواهد ارائه دهید." برای نتایج مهم، بیشتر درخواست کنید که لاگ‌ها، فایل‌ها یا مکان‌های منبع مربوطه را ارائه دهند. اگر یک بررسی ناموفق بود، دلیل شکست را حفظ کنید و آن را به عنوان موفقیت از خلاصه حذف نکنید.
- نتیجه‌گیری‌ای را انتخاب کنید که بیشترین تأثیر را بر تصمیم دارد.
- ورودی اصلی یا نتیجه ابزار را که از آن پشتیبانی می‌کند، شناسایی کنید.
- برای قضاوت‌های فاقد پشتیبانی، توضیح عدم قطعیت را الزامی کنید.
مراحل بعدی را به اقدامات قابل تأیید محدود کنید
اگر چندین علت احتمالی وجود دارد، به جای ایجاد تغییرات در مقیاس بزرگ به طور همزمان، حداقل بررسی را که می‌تواند بین آنها تمایز قائل شود، بخواهید. پس از تکمیل بررسی، نتایج واقعی را برای قضاوت مداوم به همان وظیفه بازگردانید. خروجی ابزار لزوماً به این معنی نیست که کل هدف تکمیل شده است؛ شما همچنین باید ببینید که آیا خروجی به سؤال پاسخ می‌دهد و آیا محیط فعلی و شرایط آزمون قابل اجرا هستند. هنگامی که مواد متناقض ظاهر می‌شوند، ابتدا تفاوت‌ها را حفظ کنید و سپس دلایل احتمالی را توضیح دهید.